اخیرا و بعد از گذشت سی سال از انقلاب ایران، دوره دهم از انتخاب ریاست جمهوری فرا می رسد و مانند همیشه انتخابات به عنوان نمادی از مشروعیت نظام تلقی می شود!

به همین جهت قبل از آنکه انتخاب یک کاندیداتور مد نظر باشد حضور چشمگیر مردم در انتخابات به هر نحوی مطلوب نظام است.

در این راستا و بعد از سی سال دروغ کمتر حربه ای به اندازه این مناظرات می توانست مردم را به پای صندوق های رای بکشاند.

مناظراتی که بسیاری می پندارند حقایقی آشکار شده و اختلافات جناحهای داخل نظام بیش از حد تصور است!

اما حقیقت چیزی ورای این بازی های سیاسی است.

نیاز مبرم به حضور مردم، نظام را بر ان داشت تا مناظراتی ترتیب دهد که در آن به افشای حقایقی از شخصیتها و جناحها پرداخته شود. حقایقی که در واقع اطلاعات و گزارش های سوخته ای بودند که از نظر امنیتی چندان ارزشی نداشتند.

نکته ی ظریف در این مناظرات کیفیت عرضه کردن  اطلاعات سه کاندیداتور در مقایسه با احمدی نژاد بود به این صورت که آنان چندان به ارائه مدرک و سخن گفتن از حقایق و واقعیات بیشتر تمایل نداشتند و  صرفا به سخنانی که کم و بیش در محافل عمومی مطرح بود بسنده کردند اما پدیده این مناظرات که ظاهر بسیار در چشم و دل رهبر جای گرفته اند با افشای اطلاعات مهم و بی آبرو کردن شخصیات درجه یک نظام و هم چنین سه نامزد دیگر سعی در جذب آراء مردم به سوی خود بود.

من معتقدم این مناظرات بازی از پیش طراحی شده ای جهت افزایش حضور انتخاباتی مردم  و هم چنین برجسته کردن احمدی نژاد برای در اختیار گرفتن مقام ریاست جمهوری در چهارسال آینده بود.

کوردو

۱۸/۳/۱۳۸۸